نوشته ام كه خط بزنی

این روزها غزل بارانم

chimtal — Wed, 28 Oct 2009 04:14:13 GMT

می آیمت ولی چه کنم راه نیستی

اندازه یی که شب شده ام ماه نیستی

مانند جغد می گذرم از خرابه ها

می پالمت به عالم اشباح نیستی

می خواستم ترا ببرم همچو گردباد

دیدم که کوه صاعقه یی کاه نیستی

ای آب! ای که حل شده ای در تن زمین

تنها تو در محاصرهء چاه نیستی

از هر طرف دوباره صدا می زنی مرا

هر سوی خویش می نگرم آه نیستی!

دو غزل

chimtal — Sun, 25 Oct 2009 09:31:18 GMT

همین ها

باز می بیند لبانم خالی از سیگار نیست

باز می بینم که او از مرگ من بیزار نیست

پیش از مستی برایم پیر مردی گفته بود:

راه این میخانه از روز ازل هموار نیست

باز سویش خانه ویران خانه ویران می روم

آه، ویران کردن من کار هر معمار نیست

های مردم! بین ما و آینه حق با کی است؟

زخم او هم کمتر از زیبایی گلنار نیست

چشم هایم مثل یک توته ذغال افتاده است

روی اندامی که آتش پیش او نصوار نیست

باز می بندم دهانی را که این دروازه هیچ

راه خوبی سوی زیبایی و گندمزار نیست

برخلاف چشم های خویش گاهی دیده ای؟

مرگ بسیار است اما زنده گی دشوار نیست

مرگ مانند سگی پشت درم خوابیده است

زنده گی هم دور تر از این در و دیوار نیست

غزل دوم

گنجشک های هر درختی مرده در جیبم

یعنی که جنگل دست خود را برده در جیبم

من جیب های معتدل دارم ولی در برف

دست طبیعت چون گلی پژمرده در جیبم

یار زمستانی! مرا له کن در آغوشت

تا بشکند گل های بادآورده در جیبم

شب خواب دیدم خواب وحشتناک ، جای پول

رویید چندین کوه، سنگ گرده درجیبم

وقتی زمستان می شود من با دو دست خود

پت می شوم با حالت افسرده در جیبم

گنجشک من! حالا که می آیی بیا اما

بر مفلسی هایم نگیری خرده در جیبم

گل یک گیاه عادی نیست

chimtal — Tue, 08 Sep 2009 04:43:18 GMT

گل شگفتهء من از بهشت رانده شده

به روی میز، کسی مانده است ،مانده شده

گل شکسته ء من ریشه درکجا دارد

که پشت پنجرهء دیگران کشانده شده

گل شگفتهء من دیده یی! که رگ هایم

چو سیم برق بر اعضای من دوانده شده

گل شگفتهء خود را به باد خواهم داد

شبیه چند ورق پاره یی که خوانده شده

گلِ گلِ گلِ گل، یک گیاه عادی نیست

ولی چه کار کند روی خاک شانده شده

این غزل ناچیز را به اصطلاح ایرانی ها " یه جورایی" به همسرم تقدیم می کنم!

chimtal — Sat, 29 Aug 2009 16:27:18 GMT

... که سرنوشت حنا داشت خون من به کف ات

مرا بکش! که رسیدم به آخرین هدف ات

مرا ندیده یی

ای وا ، مرا نمی بیند

چه کار می کند این چشم های بی شرف ات؟

تو بید کوچکی استی ولی به موهایم

چه بادهای عظیمی وزیده از طرف ات

تو مثل مادر،هستی

که رنج می بری از

به کوچه گم شدن بچه های نا خلف ات

مرا که غول بیابانی ام چه می گویی؟

" اگر تو بره نبودی نمی شدم علف ات "

مادرم رفته است پیر شود

chimtal — Mon, 17 Aug 2009 03:36:18 GMT

مادرم رفته است پیر شود ،پدرم اندکی جوان مانده ست

بی تفاوت نشسته ام، پرچم روی دوش گذشته گان مانده ست

مثل یک آدم تقلبی ام که به جایت بلند می خندد

که به جایت بلند می گرید که به جای تو همچنان مانده ست

جنگ یعنی گلوله باران کن هر چه را که بلند می بینی

جنگ یعنی که من نمی فهمم پس چرا خاک و استخوان مانده ست

او غزل های ناتمام مرا بین یک پارچه کفن پیچید

گفت سگرت نکش ضرر دارد ته " گیلاس " شوکران مانده ست

خبر مرگ یک اقاقی را رادیو پخش می کند، اما

غرق در خشکزار دریاچه ست ماهیانی که بی زبان مانده ست

من همان آدمی که عقده یی است، اختلال دماغ هم دارد

اتفاقا سرم به من چسپید پای من پیش دیگران مانده ست

غزل

chimtal — Tue, 04 Aug 2009 04:55:18 GMT

به سیب ربط ندارم اگر چه پوسیدم

تو باد بادیه یی من ردیفی از بیدم

شبیه توتهء نانی که در دهان بردی

میان چاله یی افتاده است خورشیدم

تو در عصارهء زیبایی ات چه ریخته ای

که باز کور شدم تا کمی ترا دیدم

تو در نهایت تنهایی من استادی

چنان که قد تو بیرون زده ست از دیدم

کبوترانه گذشتی و تازه فهمیدم

که کاش در نگهت دام و دانه می چیدم

...

chimtal — Sat, 27 Jun 2009 04:35:47 GMT

با کمی خنده خلای عمر را پر می کنم

شعرهایی را که می گفتم تمسخر می کنم

بعد می گویم " عزیزم دوستت دارم " ولی

خوب می فهمم که می بیند تظاهر می کنم

جای یک لبخند، جای یک تعارف، یک سلام

آنقدر پرتم که از مردم " تشکر" می کنم

باز می بینم که زشتی و پلشتی می شود

زنده گی را هر قدر زیبا تصور می کنم

گوشهء مفلوک بلخ است و دوا و دود تلخ

هر که را می بینم اظهار تنفر می کنم

دوستان سلام باز هم با غزلی در خدمت ام

chimtal — Sun, 14 Jun 2009 05:41:18 GMT

...

به قدری از تو بیزارم که این دیوار و در از من

عبور خسته یی دارند یک کوچه نفر از من

نمی دانم چرا این مرگ دستم را نمی گیرد

چه چیزی ساخته این روزگار بی پدر از من

نمی دانم خطوط صورتم نقش نگاه کیست؟

که در آیینه می بینید مردی پیرتر از من

چرا این جاده ها معنای غربت را نمی فهمند

گریزانست مثل ـ سایه از آدم ـ سفر از من

درون عکسی استم که به رویم برف باریده

دگر هرگز نمی گیرد پرستویی خبر ازمن

به برادرانم عباسک ها

chimtal — Mon, 18 May 2009 14:09:18 GMT

شنا کن مسیر رودی که از چشم های کوه شروع شد

دیگر در هیچ متنی " بابا آب نمی دهد"

عباس!

بوتهء گندم را با قدت اندازه نگیر

مبادا از حالا حافظه ات

مور و ملخ بزند

به تنهایی ام اندازهء تمام تکیه خانه ها واویلا دارم

گریه هایت را بگذار من بکنم

دکمهء کوچک من!

زیاد به زنده گی نچسپ

با چاقو می کندات !

در کنار درختی از تو عکس می گیرم

در کنار تو از درختی عکس می گیرم

که همیشه یک درخت است

و تو

می توانی پاش بخوری

مثل فعلی که در دهان نمی دانمی بند مانده است

از حالا وحشت را مثل مشق شب

تمرین کن!

تا بتوانی این سطرهای مزخرف را یک روز

فقط به نفع خودت تغییر بدهی

***

آفرین ! آفرین آفرین!

آخ !

نه!نه!نه!

غزل

chimtal — Sun, 12 Apr 2009 09:00:18 GMT

اي كاش اين قدر تك و تنها نمي شدي

اصلا چه مي شد اين كه تو پيدا نمي شدي؟

ديروز ديدمت كه در آيينه ... بي امان

در زيرگرد و خاك تماشا نمي شدي

يك روز گفته بود" تو كوهي از آتشي!"

آن روز بين پيرهنت جا نمي شدي

اي مرد نيمه مرگ بميرم براي تو

كاش اینقدر به قصهء دنيا نمي شدي

اي كاش كودكي ترا گرگ خورده بود

اي كاش هيچ وقت تو بابا نمي شدي

با هيچ كس نمي شدي... اصلا "نمي شدند"

مخلوط كرده اند، ترا با "نمي شدي"