با کمی خنده خلای عمر را پر می کنم

شعرهایی را که می گفتم تمسخر می کنم

بعد می گویم  " عزیزم دوستت دارم " ولی

خوب می فهمم که می بیند تظاهر می کنم

جای یک لبخند، جای یک تعارف، یک سلام

آنقدر پرتم که از مردم " تشکر" می کنم

باز می بینم که زشتی و پلشتی می شود

زنده گی را هر قدر زیبا تصور می کنم

گوشهء مفلوک بلخ است و دوا و دود تلخ

هر که را می بینم اظهار تنفر می کنم

نوشته شده در شنبه ششم تیر 1388ساعت 8:6 توسط ابراهیم امینی | |